پایگاه اطلاع‌رسانی «معــاونت تبلیــغ و امور فرهنگــی حــوزه‌های علمیــه» | تبلیغ یکی از اصلی‌ترین و مهمترین ابزارهای دین مبین اسلام است که از دیرباز برای پیشبرد و نشر معارف اسلامی توسط مبلغان دین انجام می‌شد. سیره‌ای که از پیامبران، امام و بزرگان دین سینه به سینه منتقل شده و تا عصر حاضر به ما رسیده است. «حضرت امام خامنه‌ای»
صفحه اصلی > خاطرات تبلیغ > تجربه های تبلیغی 
 
 
 
تجربه های تبلیغی
 
به درد نمي خوري!
به محلي براي تبليغ رفتم و روشم اين طور بود كه چون بيشتر فكر مي كردم بايد حرفهاي «عالمانه » زد و «خطيب » بود تا روضه خوان! يا روضه نمي خواندم و يا اين كه خيلي كوتاه و در مجموع آن را امري جدي نمي گرفتم.
يك روز بعد از يكي از سخنراني هايم، خانمي آمد و خطاب به من گفت: «حاج آقا! در حوزه به شماها روضه خواندن ياد نمي دهند؟ اگر روضه نخواني، به درد نمي خوري » بعد از آن روشم را عوض كردم و «روضه » را به مقداري كه حقش ادا شود، مي خواندم.
كاملا احساس كردم، مردم اگر به «روضه خواني » بيش از سخنراني اهميت ندهند، كمتر اهميت نمي دهند.
احساس روضه خوان
تجربه كردم: نكته ي اصلي در «روضه » ، «احساس دروني » خود منبري است، گاهي منبري هنوز خوب وارد روضه نشده، ولي مستمعين «روضه » را دريافت كرده و اشكشان جاري است. اگر همان روضه را ديگري حتي با همان الفاظ و با همان لحن بخواند، نمي گيرد. به خاطر اين كه خودش «روضه » را لمس نكرده و احساس روضه خوان اولي را ندارد.
روضه ي با حقيقت
يك بار به شعر خوبي برخوردم، آن را يادداشت كردم و فكر مي كردم با اين شعر به اين خوبي، مي توانم در «روضه خواندن » فيض خوبي برسانم. اتفاقا در روضه اي همان شعر را با آب و تاب خواندم، ولي هيچ تاثيري نداشت!
آنچه را كه قبلا مي دانستم، تثبيت شد و آن اين كه: اولا، روضه خوان وقتي موفق است كه «روضه » را از روي سوز دل بخواند، و آن وقت روضه روي ديگران تاثير مي گذارد و آن ها را هم مي سوزاند.
ثانيا: روضه خوان، بايد به آن روضه «معتقد» بوده و برايش حقيقت قائل باشد. اگر اين چنين بود، آن روضه دلنواز است و گيرا و گرنه گاهي مواقع مي بينيم هم شعر خوب است و هم صوت، ولي چون آن حقيقت نيست و سوز دل در كار نيست، جاذبه اي ندارد.
مجتهدي!
به محلي از شهرهاي شمالي اعزام شدم، سخنانم را طيف تحصيل كرده و مردم مي پسنديدند، ولي «روضه » يا نمي خواندم و يا اين كه به شكل «تعزيه » مي خواندم! پس از چند روز، عده اي آمدند گفتند: «حاج آقا! در سخن گفتن، «مجتهدي »! ولي «مصيبت » هم بخوان » .
روضه ي گيرا
ديدم و تجربه كردم، حتي در مورد سخنرانان و منبري هاي معروف نيز اين چنين بود كه: وقتي در پايان منبر، «روضه ي مستقلي » مي خواندند جالب نبود ولي وقتي «روضه » به شكلي با محتواي سخن، مرتبط مي شد، روضه بسيار جالب تر نمود پيدا مي كرد و به قول معروف: «مي گرفت » .
صداي بلند و روضه
تجربه كردم، اگر سخنران، از ابتداي منبرش، با صداي بلند، سخن بگويد، وسط منبر خسته شده و نمي تواند روضه بخواند.
نقطه ي حساس روضه
تجربه كردم: وقتي در «روضه » مقدماتش را عادي مي گويم ولي به «نقطه ي حساس » كه مي رسم با صوت مي خوانم، كاملا مي بينم مردم يكباره منقلب مي شوند. (1)
پي نوشت:
1) رك تجارب مبلغان هنرمند، مهدي چراغي، قم، انتشارات قدس، 1374 ه . ش.
 
مبلغان | دین‌باوران | هنر آسمانی | محصولات | نرم‌افزارها | ماهنامه
روابط عمومی معاونت تبلیغ و امور فرهنگی حوزه‌های علمیه

روابط عمومی معاونت تبلیغ و امور فرهنگی حوزه‌های علمیّه